سرکشی های 30 سالگی

«آره؟ خب بهتره مراقب حرف زدنت باشی. تنها دلیلی که می‌تونی چنین حرفی بزنی اینه که هیچ‌وقت گرسنگی نکشیدی.» لحن مواین داشت تهاجمی می‌شد. «من بدون فکر کردن شیرجه زدم توی این کار. می‌گفتم هرچی می‌شه بذار بشه به درک. داشتم هم خوش می‌گذروندم و هم کار معناداری انجام می‌دادم. فقط همین برام مهم بود. اما یه روز حساب بانکی‌م رو نگاه کردم و دیدم حتی پول ندارم قبض تلفنم رو بدم. خب این قضیه من رو از خواب بیدار کرد. اما یه چیزی بود که نمی‌تونستم درکش کنم. چرا من دارم تقلا می‌کنم درحالی‌که تو، گیوک، این‌قدر وقت آزاد داری؟ چطور وقت داری همیشه بگی گوربابای همه‌چیز و تمام روز آدم‌ها رو قضاوت کنی؟ برای همین یه‌کم درموردت تحقیق کردم و می دونی چی پیدا کردم؟ پدرت رئیس یه بیمارستان بزرگه و خونه‌تون... از اون خونه‌هاییه که آدم‌های معمولی مثل ما حتی اگه کل عمرشون رو جون بکنن و پول پس‌انداز کنن باز هم نمی‌تونن بخرن. برام مهم نیست اگه فکر می‌کنی من حقیر و پستم. وقتی فهمیدم تو واقعا کی هستی، حالم ازت به هم خورد. تو مثل ما نیستی. تو کلی پول داری.»